Δυο λέξεις μόνο στο τηλέφωνο (λίγο πριν την απομόνωση και το τέλος της στην κλίνη covid)

 

-Πώς να σου πω τι είναι ο πόνος αυτός αφού δεν περιγράφεται με τις γνωστές λέξεις και θα ΄πρεπε να επινοήσω νέες αχρησιμοποίητες κι είμαι φτωχή σε φαντασία μόνο με ήχους ίσως να μπορούσα δανεισμένους από ζώα που υποφέρουν βογκούν δυνατά κλαίνε σιγανά φωνάζουν αλλά κανείς δεν τα συντρέχει γιατί έτσι είναι η σειρά στη φύση

-Φαίνεται ότι ο  φόβος μου είναι πιο τρομαχτικός από τον  πόνο σου; Θα μου πεις ποιος τα ζυγίζει αυτά και ποιο είναι το μέτρο για κείνους που υποφέρουν και τι είναι προτιμότερο να ζεις με πόνο ή με φόβο- να ζήσεις πολλά χρόνια κι ας πονάς ή να ζήσεις λίγο γιατί ο φόβος σκοτώνει έτσι κι αλλιώς.

-Πώς θα ήταν χωρίς πόνο; Δε θα σε συμπονούσα δηλαδή δε θα χτυπούσε το μεταλλικό σφυρί στους κροτάφους μου δε θα ξενυχτούσα μετά από τα μαύρα όνειρα δε θα τρέμαν τα χέρια μου καθώς μιλάμε στο τηλέφωνο δε θα λυγίζαν τα γόνατά μου με τις σκέψεις που βαραίνουν σιδερένιες

-Φως δεν βλέπω εδώ μπροστά μου και φοβάμαι τα σκοτάδια. Δεν ξέρεις τι είναι αυτό. Να μην έχεις μέλλον παρά μόνο να περιμένεις το τέλος. Να έχεις εξορίσει την ελπίδα από μέσα σου. Να έχεις θυμό και οργή που ροκανίζουν τα σωθικά σου. Και να παλεύεις να πείσεις τον εαυτό σου ότι ίσως θα είναι καλύτερα εκεί, στο "λευκό φως".

-Πεινάμε για ζωή καλή ήρεμη ασυννέφιαστη ανώδυνη που κι αν την είχαμε κάποιες φορές δεν την εκτιμήσαμε ενώ όταν ήρθαν τα δύσκολα την είχαμε ξεχάσει κιόλας γκρινιάζοντας για μια ζωή ατυχίες δυσκολίες παθήματα δικά μας ενώ οι άλλοι ζουν καλύτερα- και δεν το λέω για σένα για μένα το λέω

-Φυσάει ένας άγριος άνεμος μέσα μου, φέρνει το φόβο μου στα όρια και δεν πάει άλλο πιο πέρα. Κυλάει το λιγοστό μου αίμα αδιάφορα. Ξεφλουδίζει η επιδερμίδα μου θλιμμένη.    Πέφτουν από λύπη  τα μαλλιά μου. Χάνεται το χρώμα μου. Μόνο η καρδιά χτυπάει μανιασμένη που νιώθει τον χειρότερο φόβο από όλους.

-Πρέπει να είσαι περήφανος για την οδύνη, διάβαζα, και τι μας υπενθυμίζει αυτός ο πόνος, την ζωή ή την θνητότητα, δίνει παρηγοριά η ιδέα της ανώτερης ουσίας μας, τα ζώα δε νιώθουν οδύνη άραγε; τι σου λέω τώρα…

-Φρένο που γλιστράει στα πόδια μου και θέλω να γαντζωθώ από τη ζωή αλλά αξίζει μόνο και μόνο να μένεις ζωντανός χωρίς όλα τα άλλα που χάθηκαν. Χωρίς τη σπίθα που φεγγοβολάει λαμπερά και κάνει τη ζωή να έχει νόημα. Για πες μου.

-Πόσα να πω για να ακούσεις μήπως και δεχτείς ότι υπάρχουν  και πόνοι καθημερινοί που αντιστοιχούν σε μικρούς θανάτους κι είναι σα να χάνεις ένα κομμάτι σου κάθε τόσο, να απο-σαρκώνεσαι, να από-καρδιώνεσαι   να λιγοστεύεις και να μην είσαι πια εσύ

-Φαίνεται ότι είμαστε καθεμιά σε άλλη σφαίρα και δεν επικοινωνούμε παρά τις προσπάθειές σου. Κι αυτό γιατί δε βιώνεται από άλλον ο  χρόνος που μου απόμεινε, μόνο από μένα. Όλοι κάνετε υποθέσεις, φαντάζεστε, συμπάσχετε. Μέχρι εκεί. Κανένας δε θα έπαιρνε τη θέση μου, κανένας δε θα μου χάριζε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, αν δινόταν μια ευκαιρία γι΄αυτό.

-Πάλι ξένα λόγια θα σου πω που διάβαζα :  όποιος δεν έχει νιώσει τη χαρά και όποιος δεν έχει πονέσει στη ζωή του "δεν θα μπορέσει να ανοίξει σπλάχνα οικτιρμού για τον συνάνθρωπο" λοιπόν  χαρά  ένιωσα αλλά   ο πόνος ο δικός μου είναι μικρός μπροστά στον δικό σου και δεν μπορώ να σε αντιμετωπίσω

-Φιλοσοφίες ακούω  και βαρέθηκα. Πώς να δεχτώ τον πόνο απαραίτητο για τη ζωή; Ότι η συμπόνια σε κάνει πιο ανθρώπινο, ναι. Ότι η ασθένεια σε κάνει να επανεκτιμήσεις τα απλά καθημερινά, ναι. Ότι ο φόβος δε σε αφήνει να δεις καθαρά το νόημα της ζωής, ενώ θα έπρεπε, για έλα εδώ και πες μου.

-Πονεμένη εσύ αλλιώς από μένα που στέκω απέναντι με το προνόμιο της υγείας-ακόμα- και θέλω να νιώσω βαθιά τον δικό σου πόνο αλλά δε γίνεται

-Φίλες και φίλοι χάθηκαν σιγά σιγά ανεπαίσθητα  χωρίς να το αντιλαμβάνομαι αμέσως, παρά μετά από καιρό να απορώ με την απουσία τους. Και άλλοι με θόρυβο στα αυτιά μου, με λόγια που γρατζουνίζουν μέσα μου, λυπούνται αλλά δεν μπορούν να  αντέξουν να είναι κοντά μου, να μιλάμε, να  βλέπουν την αλλαγή πάνω μου, δεν αντέχουν να στενοχωριούνται! Όλοι αυτοί με τον φόβο μπροστά στην ασθένεια. Η φυγή τους, η αυτοπροστασία τους, πόσος εγωισμός.

- Πόσο διχασμένη σε νιώθω δηλαδή από τη μια ταυτισμένη ολότελα με το σώμα που πονά κι από την άλλη να σκεπτόμενη ως κοινωνικό ον κρίνοντας τις ανθρώπινες σχέσεις ενώ ήδη βρίσκεσαι αλλού

-Πονάω  που φοβάσαι

-Φοβάμαι  που δεν πονάω για άλλον παρά μόνο για μένα

Ελένη Ε. Νανοπούλου

[Βάλια Γιγαντίδου]