Δυο λέξεις μόνο στο τηλέφωνο (λίγο πριν την απομόνωση και το τέλος της στην κλίνη covid)

 

-Πώς να σου πω τι είναι ο πόνος αυτός αφού δεν περιγράφεται με τις γνωστές λέξεις και θα ΄πρεπε να επινοήσω νέες αχρησιμοποίητες κι είμαι φτωχή σε φαντασία μόνο με ήχους ίσως να μπορούσα δανεισμένους από ζώα που υποφέρουν βογκούν δυνατά κλαίνε σιγανά φωνάζουν αλλά κανείς δεν τα συντρέχει γιατί έτσι είναι η σειρά στη φύση

-Φαίνεται ότι ο  φόβος μου είναι πιο τρομαχτικός από τον  πόνο σου; Θα μου πεις ποιος τα ζυγίζει αυτά και ποιο είναι το μέτρο για κείνους που υποφέρουν και τι είναι προτιμότερο να ζεις με πόνο ή με φόβο- να ζήσεις πολλά χρόνια κι ας πονάς ή να ζήσεις λίγο γιατί ο φόβος σκοτώνει έτσι κι αλλιώς.

-Πώς θα ήταν χωρίς πόνο; Δε θα σε συμπονούσα δηλαδή δε θα χτυπούσε το μεταλλικό σφυρί στους κροτάφους μου δε θα ξενυχτούσα μετά από τα μαύρα όνειρα δε θα τρέμαν τα χέρια μου καθώς μιλάμε στο τηλέφωνο δε θα λυγίζαν τα γόνατά μου με τις σκέψεις που βαραίνουν σιδερένιες

-Φως δεν βλέπω εδώ μπροστά μου και φοβάμαι τα σκοτάδια. Δεν ξέρεις τι είναι αυτό. Να μην έχεις μέλλον παρά μόνο να περιμένεις το τέλος. Να έχεις εξορίσει την ελπίδα από μέσα σου. Να έχεις θυμό και οργή που ροκανίζουν τα σωθικά σου. Και να παλεύεις να πείσεις τον εαυτό σου ότι ίσως θα είναι καλύτερα εκεί, στο "λευκό φως".

-Πεινάμε για ζωή καλή ήρεμη ασυννέφιαστη ανώδυνη που κι αν την είχαμε κάποιες φορές δεν την εκτιμήσαμε ενώ όταν ήρθαν τα δύσκολα την είχαμε ξεχάσει κιόλας γκρινιάζοντας για μια ζωή ατυχίες δυσκολίες παθήματα δικά μας ενώ οι άλλοι ζουν καλύτερα- και δεν το λέω για σένα για μένα το λέω

-Φυσάει ένας άγριος άνεμος μέσα μου, φέρνει το φόβο μου στα όρια και δεν πάει άλλο πιο πέρα. Κυλάει το λιγοστό μου αίμα αδιάφορα. Ξεφλουδίζει η επιδερμίδα μου θλιμμένη.    Πέφτουν από λύπη  τα μαλλιά μου. Χάνεται το χρώμα μου. Μόνο η καρδιά χτυπάει μανιασμένη που νιώθει τον χειρότερο φόβο από όλους.

-Πρέπει να είσαι περήφανος για την οδύνη, διάβαζα, και τι μας υπενθυμίζει αυτός ο πόνος, την ζωή ή την θνητότητα, δίνει παρηγοριά η ιδέα της ανώτερης ουσίας μας, τα ζώα δε νιώθουν οδύνη άραγε; τι σου λέω τώρα…

-Φρένο που γλιστράει στα πόδια μου και θέλω να γαντζωθώ από τη ζωή αλλά αξίζει μόνο και μόνο να μένεις ζωντανός χωρίς όλα τα άλλα που χάθηκαν. Χωρίς τη σπίθα που φεγγοβολάει λαμπερά και κάνει τη ζωή να έχει νόημα. Για πες μου.

-Πόσα να πω για να ακούσεις μήπως και δεχτείς ότι υπάρχουν  και πόνοι καθημερινοί που αντιστοιχούν σε μικρούς θανάτους κι είναι σα να χάνεις ένα κομμάτι σου κάθε τόσο, να απο-σαρκώνεσαι, να από-καρδιώνεσαι   να λιγοστεύεις και να μην είσαι πια εσύ

-Φαίνεται ότι είμαστε καθεμιά σε άλλη σφαίρα και δεν επικοινωνούμε παρά τις προσπάθειές σου. Κι αυτό γιατί δε βιώνεται από άλλον ο  χρόνος που μου απόμεινε, μόνο από μένα. Όλοι κάνετε υποθέσεις, φαντάζεστε, συμπάσχετε. Μέχρι εκεί. Κανένας δε θα έπαιρνε τη θέση μου, κανένας δε θα μου χάριζε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, αν δινόταν μια ευκαιρία γι΄αυτό.

-Πάλι ξένα λόγια θα σου πω που διάβαζα :  όποιος δεν έχει νιώσει τη χαρά και όποιος δεν έχει πονέσει στη ζωή του "δεν θα μπορέσει να ανοίξει σπλάχνα οικτιρμού για τον συνάνθρωπο" λοιπόν  χαρά  ένιωσα αλλά   ο πόνος ο δικός μου είναι μικρός μπροστά στον δικό σου και δεν μπορώ να σε αντιμετωπίσω

-Φιλοσοφίες ακούω  και βαρέθηκα. Πώς να δεχτώ τον πόνο απαραίτητο για τη ζωή; Ότι η συμπόνια σε κάνει πιο ανθρώπινο, ναι. Ότι η ασθένεια σε κάνει να επανεκτιμήσεις τα απλά καθημερινά, ναι. Ότι ο φόβος δε σε αφήνει να δεις καθαρά το νόημα της ζωής, ενώ θα έπρεπε, για έλα εδώ και πες μου.

-Πονεμένη εσύ αλλιώς από μένα που στέκω απέναντι με το προνόμιο της υγείας-ακόμα- και θέλω να νιώσω βαθιά τον δικό σου πόνο αλλά δε γίνεται

-Φίλες και φίλοι χάθηκαν σιγά σιγά ανεπαίσθητα  χωρίς να το αντιλαμβάνομαι αμέσως, παρά μετά από καιρό να απορώ με την απουσία τους. Και άλλοι με θόρυβο στα αυτιά μου, με λόγια που γρατζουνίζουν μέσα μου, λυπούνται αλλά δεν μπορούν να  αντέξουν να είναι κοντά μου, να μιλάμε, να  βλέπουν την αλλαγή πάνω μου, δεν αντέχουν να στενοχωριούνται! Όλοι αυτοί με τον φόβο μπροστά στην ασθένεια. Η φυγή τους, η αυτοπροστασία τους, πόσος εγωισμός.

- Πόσο διχασμένη σε νιώθω δηλαδή από τη μια ταυτισμένη ολότελα με το σώμα που πονά κι από την άλλη να σκεπτόμενη ως κοινωνικό ον κρίνοντας τις ανθρώπινες σχέσεις ενώ ήδη βρίσκεσαι αλλού

-Πονάω  που φοβάσαι

-Φοβάμαι  που δεν πονάω για άλλον παρά μόνο για μένα

Ελένη Ε. Νανοπούλου

[Βάλια Γιγαντίδου]

Για το μνημειακό σύνολο του Σταθμού Βενιζέλου

 

 

Η απόσπαση και επανατοποθέτηση των αρχαιολογικών ευρημάτων της Βενιζέλου εγείρει σοβαρές επιστημονικές ενστάσεις, που έχουν κατ’ επανάληψη επισημανθεί από τους ειδικούς, και εκθέτει τη χώρα μας στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Η απόφαση του Υπουργείου ευτελίζει έναν μοναδικό στο είδος του αρχαιολογικό θησαυρό, είναι έκφραση ασέβειας απέναντι στο ιστορικό παρελθόν της Θεσσαλονίκης και δημιουργεί κακό προηγούμενο στη διαχείριση του πολιτιστικού μας πλούτου. Ως Δίκτυο Λογοτεχνών επιμένουμε στη δυνατότητα διατήρησης του μνημείου στη φυσική του θέση με την παράλληλη κατασκευή του σταθμού και δηλώνουμε την κατηγορηματική μας αντίθεση στη λύση του τεμαχισμού και της επανασυγκόλλησης.

[Βάλια Γιγαντίδου]

1.                1.     Αδαλόγλου Κούλα

2.     Αθανασιάδου Φανή

3.     Ακρίβος Κώστας

4.     Ανδρεάδη Πηνελόπη

5.     Αντωνογιαννάκης Ηρακλής

6.     Αντωνόπουλος Παναγιώτης

7.     Αποστολίδου Χαρούλα

8.     Αραβανής Σπύρος

9.     Αράπη Ελένη

10.   Ατσόγλου Κατερίνα

11.   Αυγουστινάκη Δέσποινα

12.   Αυδίκος Ευάγγελος

13.   Βαγιώτη Θεοδώρα

14.   Βασιλοπούλου Φωτεινή

15.   Βούλτος Γιάννης

16.   Βρεττός Σπύρος

17.   Γαβρίλη Αλεξάνδρα

18.   Γερογιάννη Μαρία

19.   Γκιούλος Δημήτρης

20.   Γκόζης Γιώργος

21.   Γκρέκου Γλυκερία

22.   Γούναρη Ελπίδα

23.   Γουρανιάτης Χάρης

24.   Δαλακούρα Βερονίκη

25.   Δέξτερ Ρογήρος

26.   Δημητριάδου Διώνη

27.   Διαβάτη Αρχοντούλα

28.   Ζάχαρη Ελένη

29.   Ζαχοπούλου Ξανθίππη

30.   Θεοχάρης Χ. Γιώργος

31.   Θεριανός Σπύρος

32.   Καβανόζης Κώστας

33.   Καϊτατζή-Χουλιούμη Δέσποινα

34.   Κακατσάκη Χρύσα

35.   Καλογεροπούλου Έφη

36.   Καμπάκη-Βουγιουκλή Πηνελόπη

37.   Καμπούρης Βασίλης

38.   Καναβούρης Κώστας

39.   Κανελλόπουλος Θοδωρής

40.   Καρακόκκινος Ανδρέας

41.   Καρασαββίδου Ελένη

42.   Κασκάλη Δώρα

43.   Κατελανάκη Ευτυχία

44.   Κιοσσές Σπύρος

45.   Κλεφτογιάννη Βίκυ

46.   Κοροσιάδης Μουράτης

47.   Κουβάτα Δήμητρα

48.   Κουλιανός Γεώργιος

49.   Κουτρουμπάκη Εύη

50.   Κουτρουμπάκης Κωνσταντίνος

51.   Κουτσουμπέλη Χλόη

52.   Κοφτερού Ελένη

53.   Κρεμμύδας Κώστας

54.   Κριτσινιώτης Θανάσης

55.   Κρυσταλλίδου Κούλα

56.   Κυριαζής Γιάννης

57.   Κυριακίδης Νίκος

58.   Λάζαρης Νίκος

59.   Λάτσαρη Μαρία

60.   Λεοντζάκος Δημήτρης

61.   Λιάκος Λουκάς

62.   Λιντζαροπούλου Ελένη

63.   Λιόντη Μέρη

64.   Λουκίδου Ευτυχία Αλεξάνδρα

65.   Μαγριπλής Δημήτρης

66.   Μάκη Κωστούλα

67.   Μακρογιώργου Γεωργία

68.   Μαριανός Αγγελής

69.   Μαρκοπούλου Μαριάνθη

70.   Μήττα Δήμητρα

71.   Μπακονίκα Αλεξάνδρα

72.   Μπαλασόπουλος Αντώνης

73.   Μπογιάννου Ευγενία

74.   Μποτονάκη Αντωνία

75.   Νανοπούλου Ελένη

76.   Νέστορα Ελένη

77.   Νίκα Ελένη

78.   Ξηρογιάννη Ασημίνα

79.   Οικονόμου Λ. Γιώργος

80.   Παπαδόπουλος Θεοχάρης

81.   Παπανικολάου Αθηνά

82.   Παπουτσοπούλου Μαριάννα

83.   Παραδεισανού Ειρήνη

84.   Περδίκη Σοφια

85.   Πλιάκου Μαριάννα

86.   Πολέντας Μανόλης

87.   Πολύμου Ευαγγελία

88.   Ποντικόπουλος Κώστας

89.   Πουλινάκης Νικόλαος

90.   Πριοβόλου Ελένη

91.   Προκοπίου Κατερίνα

92.   Σαΐνης Αριστοτέλης

93.   Σούκουλης Δημήτρης

94.   Σπινάσα Ροζίτα

95.   Σταματέλου Νόνη

96.   Σταματίου Αλέξανδρος

97.   Σταμπόγλης Σταύρος

98.   Σταυράκη Ελευθερία

99.   Στεφανάκη Καίτη

100.   Τεχλεμετζής Γρηγόρης

101.   Τουμαζή Ρεμπελίνα Έλενα

102.   Τουμανίδης Χρήστος

103.   Τσελεπίδου Βίκυ

104.   Τσούβα Λίλια

105.   Φάβρος Στρατής

106.   Φελεκίδου Ρία

107.   Χατζημωυσιάδης Παναγιώτης

108.   Χμιελέφσκι Μυρτώ

109.   Χριστοδούλου Βάσω

110.   Χριστοδούλου Δήμητρα

111.   Χριστόπουλος Δημήτρης

ΣΠΟΥΔΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ

 

 

Χ Ρ Η Σ Τ Ο Σ    Τ Ο Υ Μ Α Ν Ι Δ Η Σ

ΣΠΟΥΔΗ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ

(Σ’ ένα δωμάτιο αρχίζει και τελειώνει ο κόσμος λοιπόν;)

 

*****

 

 

στον Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη

------------------------------------------

 

 

 

Για το «Δίκτυο Λογοτεχνών»

 Απρίλιος 2021

 

 

«ἕνα – δυό – τρία – τέσσερα βήματα, ἡ πόρτα τῆς κρεβατοκάμαρας, 
 ἕνα – δυό – τρία – τέσσερα βήματα ἡ μπαλκονόπορτα,
ἕνα – δύο – τρία, ἕνα – δύο,    ἕν – δυό, ἕν – δυό, ἕν-δυό…
βήματα πού πλησιάζουν ἀνεβαίνοντας τίς βαθμίδες τῆς σκάλας κι ὕστερα
χτυπήματα δυνατά στήν πόρτα.»

(Χριστόφορος  Μηλιώνης: από τό διήγημα «Ἐγκλεισμός», βιβλίο: «Τά διηγήματα της δοκιμασίας», 2009)

 

 

 

 

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ

 

Δευτέρα πάλι, και η πόρτα του απογεύματος

πάλι κλειστή.

Πότε να δεις τα δέντρα· ολοένα ξεμακραίνουν.

Αδειάζει η αυλή .

Το κελάηδημα στο κλουβί μια πληγή.

 

H Κυριακή δε φτάνει!

 

H καρέκλα  πλάι στο παράθυρο.

Μες στο δωμάτιο αρχίζει και τελειώνει ο δρόμος.

Γέρνουν ξανά οι ώρες.

Η βουή πέρα απ’ τη μάντρα και οι φωνές του Σταδίου

– μια στιγμή που δακρύζουν αλλιώς τα παιδιά.

 

Γρήγορα που νυχτώνει, αχ, η Κυριακή!

 

Σαν έρχεται η Δευτέρα

                              στενεύεις πιότερο.

Ένα γυμνό μαχαίρι η μέρα. Κι ο φόβος –

μη μιλήσεις μη διαμαρτυρηθείς.

Παντού σε βλέπουν.

 

Πού να βρεις μια στιγμή

                                να συμφιλιώσεις τα χέρια σου;  (1)

 

 

 

 

 

 

1
Η μοναξιά που κάποτε μας έτρεφε,
τώρα μας αρρωσταίνει, λες.
Τεμάχισε τον κόσμο μας στα δυο:
Πραγματικό και νοητό.
                             Σε φως και σε σκοτάδι.

Λεν τα κοτσύφια, στις κεραίες, το τραγούδι τους
αλλά εμείς- ακούμε τις Ειδήσεις.
Δεν υπάρχει το ενδιάμεσο εκείνο της ψυχής.
Η φυγή προς το φως.

Μας έκλεισαν, μας κλείδωσαν, και πήραν τα κλειδιά.
Ποιοι; Και γιατί; Ποιος ξέρει!

Αύριο, νέα μέτρα θα εξαγγελθούν,
                        με νέους φόβους θα κοιμάσαι.

 

 

 

2
Άχρηστα πόδια, κόρη μου, αχάιδευτα τα χέρια.
Το δέρμα σ’ όλο το κορμί⸱ μαράζωσε.  
Με χείλη αφίλητα μαραγκιασμένα, σου μιλώ,
πίσω απ’ τη μαύρη μάσκα.
Δε με γνωρίζεις;

Όλες οι γλώσσες, ναι, είναι τα μάτια μας.
Και όλα εκεί συμβαίνουν.
Αυτό που σκέφτηκες, το βλέπω,
αλλά …καλύτερα μακριά.
Από μακριά να νιώθεις το κοντά.
Ακούς; Ακούω να λες,
κι ας μην καταλαβαίνεις.

Η φαντασία που δεν έχει όρια, αυτή
μας ημερεύει κάπως.
Όμως, τα βράδια, -αλλιώς δε γίνεται-
πλάθει και αναπλάθει μόνο το κακό.

-Πού είσαι παιδί μου, πες μου, που;
-Σε ποια γωνιά του δωματίου αγωνιάς, αγάπη μου;

 

  

3

Κι αν όλα είναι ένα πείραμα, όπως λεν
μια άλλη, ίσως, εκδοχή πόλεμου; Αν.
Είναι; Δεν είναι;

 Κι αν τίποτε απ’ τα δύο, τότε-
                        πώς να κοιτάξεις τη ζωή;
Και πώς να ζήσεις.
Με τοίχους, μάσκες και αποκλεισμούς.
Πώς να σηκώσεις τα μάτια σου ψηλά,
να δεις, να ξεχαστείς
θαυμάζοντας, έστω, άλλους γαλαξίες;

Πάλι γονατισμένο θα σε δούνε τα παιδιά.
Με δακρυσμένα μάτια και, δίχως παραμύθια,
                        θ’ αποκοιμηθούνε. 

 

 

4

Να γίνει ο φόβος λογισμός, λοιπόν,
το πένθος και η οδύνη μας, τραγούδι.

Να μάθουμε τον κόσμο απ’ την αρχή,
και τα παιδιά, ελεύθερα, να βρούνε τη νέα προοπτική.
Μες στο παιχνίδι τους. Και μέσα στις αμφιβολίες.
Χωρίς εμάς,
            -που τ’ αφήσαμε χωρίς φτερά-.
Μαζί μ’ εμάς,
             -που θα ακολουθούμε-.

Πλάι στα ρήγματα, στο χείλος του γκρεμού, εκεί.
Εκεί ν’ ανθίσουν τα οράματα και οι αυριανές ελπίδες.

Μέσα στα όρια, η «ελευθερία» γίνεται ελευθερία.
Έναστρη νύχτα, κοίταγμα μακρινό.

Στον  εγκλεισμό μας βρίσκεται η αρχή, 
             η απαρχή ενός καινούργιου κόσμου.

 

 

 5

Νούμερα, υπολογισμοί, προβλέψεις.  
 Κρούσματα. Δια-
                σωληνωμένες σημασίες.
Βεβαιωμένοι θα… αναμενόμενοι θα…
Η θάλασσα γεμάτη αυριανούς θανάτους.
Το έδειξαν τα λύματα. Τα κρίματα,
και οι κρυφές μας συναθροίσεις.
 
Ζήτω ο θάνατος, λοιπόν!
Ζήτω το πάθος και η θέα του θανάτου!

Αύριο, θα στείλω μήνυμα με κωδικό το 6.
«Χαρείτε κύριοι, δεν πέσατε έξω:
Κηδεύω και τις τελευταίες μου ελπίδες!» 

  

6
Τώρα, πίσω από τοίχους και μάσκες κυλά η ζωή.

Ήταν χειμώνας μα, δεν έρχεται άνοιξη.
Τι έπρεπε να γίνει λοιπόν;
Τι δεν έγινε;

Χωρίς Κυριακές τα παιδιά μας.
Μπροστά στο παράθυρο⸱ βουβά.
Δεν κλαίνε. Δεν επιθυμούν. Γερνάνε.
 
Κάποτε οι τοίχοι το έλεγαν καθαρά:
«Το αύριο, θα είναι μακάβριο…»

 

 

7

Έπρεπε να μπει στη ζωή μας ο φόβος, λοιπόν.
Να στενέψει ο χώρος.
Να μείνουμε δίχως πρόσωπα-  δίχως αφή
                         για να μας λαχταρήσουν:
Οι αγκαλιές, τα χάδια, τα φιλιά.

Και τώρα, τι θα πούμε στα παιδιά;

(Έπρεπε να χαθούμε, ναι, για να ξαναβρεθούμε.)
 

 

 

 

ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΣΤΙΧΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ

 

1
Όλοι μόνοι τους.
Γράφουν, διαβάζουν, ξεχνούν.
Ποιο το μήνυμα;

2
Οι πόρτες κλειστές,
όμως εσύ να πετάς.
Μέσα, και έξω.

3
Βάλε τη μάσκα.
Το χαμόγελο⸱ κρυφό.
Σαν την ελπίδα.

4
 Έξοδος κλειστή.
Από ψηλά να κοιτάς.
Τον θάνατο σου.

 

5
Σκύψε μέσα σου.
Όλος ο κόσμος εκεί.
Τραγούδι βουβό. (2)

*****

 

 

 

ΑΝΤΙ  ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Ναι, ο κόσμος μας είναι απλός, και θλιβερός, και αβέβαιος!
Ας το παραδεχτούμε.
Όμως, πάνω στον φόβο του θανάτου τώρα, όλοι μαζί
να υψώσουμε το νόημα της ζωής,
 το φωτεινό!
Μ’ ένα τραγούδι:

 «Νύχτα γιομάτη θαύματα, Νύχτα σπαρμένη μάγια!» (3)

 

--*****--

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Σημειώσεις:
1. Από την πρώτη μου συλλογή: ΑΣΤΑΘΜΗΤΑ, 1978
2. Από την ενότητα :ΤΑ ΤΡΙΣΤΙΧΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ, 2021
3. Διονύσιος Σολωμός: ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ, (Σχεδίασμα Γ’, VI)

- Η παρούσα συλλογή, προέκυψε μετά την Πρόσκληση-Πρόκληση
του «Δικτύου Λογοτεχνών».
-------------------

[Βάλια Γιγαντίδου]