Τα δάση που ονειρεύεσαι καίγονται τα χαράματα
φεύγουν οι φίλοι ένας-ένας, τους παίρνει το ασανσέρ
η χλόη γίνεται άχυρο κι η νιότη μνήμη χλόης
τα δάση που ονειρεύεσαι καίγονται τα χαράματα
μπουζούκι και μπετόν αρμέ -κάτω απ’ αυτή την μπότα
μεγαλώσαμε όμως θέλω να ξέρεις
δεν κλαίω δεν τραγουδάω δεν ελπίζω τίποτα
μόνο αποχαιρετάω τούτο το χρυσάφι που κυλάει
χωρίς επιστροφή
από τις δικές μας φλέβες στα ξένα χρηματοκιβώτια.
Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος: Ποιήματα (1962- 2018), εκδ. Πανοπτικόν, 2020
(H φωτογραφία είναι της Βάλιας Γιγαντίδου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου